Retinoidy - skuteczny sposób na trądzik

Trądzik to przewlekła choroba skóry dotycząca 60-80% młodzieży w okresie dojrzewania. Szczyt zapadalności przypada u dziewcząt między 14-17 rokiem życia, u chłopców nieco później, między 16-19 rokiem życia.

Zmiany trądzikowe z reguły ustępują w ciągu kilku lat, ale bywa także, że utrzymują się bardzo długo, nawet po 30 roku życia. Zmiany trądzikowe dotyczą głównie okolic o największym zagęszczeniu gruczołów łojowych, tzn. twarzy (99%), pleców (90%), klatki piersiowej(78%), ale mogą również występować na barkach, ramionach i pośladkach. Jedna z postaci trądziku,tzw. postać odwrócona, charakteryzuje się występowaniem bardzo nasilonych zmian w okolicach narządów płciowych, dołów pachowych i pachwin.

Czynniki odpowiedzialne za powstawanie zmian trądzikowych:

• zwiększona produkcja androgenów w okresie dojrzewania,
• łojotok,
• zwiększone rogowacenie ujść mieszków włosowych,
• zwiększone zasiedlanie poszerzonych przewodów wyprowadzających gruczołów łojowych przez bakterię beztlenową Propionibacterium acnes.

Androgeny

Trądzik zwyczajny dotyczy większości młodych osób w okresie dojrzewania. Związane jest to ze wzrostem aktywności androgenów, czyli męskich hormonów płciowych (zarówno u dziewcząt jak i chłopców), które wpływają stymulująco na wytwarzanie łoju i powiększenie gruczołów łojowych.

Łojotok i rogowacenie mieszkowe

Przyczyną powstawania zmian trądzikowych jest zarówno nadmierne wytwarzanie łoju jak i zmianyw jego składzie. Rola bakterii Wskutek wytworzenia warunków beztlenowych i dużej zawartości łoju, gruczoły łojowe są doskonałym siedliskiem dla bakterii beztlenowej – Propionibacterium acnes, która odgrywa istotną rolę w powstawaniu procesu zapalnego w trądziku. Bakterie te wydzielają czynniki odpowiedzialne za przyciąganie w okolicę gruczołów łojowych komórek zapalnych. Komórki te z kolei uwalniają enzymy, które powodują niszczenie ścian gruczołów łojowych i wylania się ich zawartości do otaczającej skóry właściwej, co powoduje dalsze nasilanie procesu zapalnego. Często przyczyną zaostrzania zmian trądzikowych może być stres, aczkolwiek nie jest to udowodnione naukowo. Wiadomo, że niektóre leki (np. sterydy, anaboliki, lit, fenytoina, a nawet niektóre tabletki antykoncepcyjne) mogą powodować powstawanie albo nasilanie zmian trądzikowych. Również niektóre kosmetyki mogą działać komedogennie (zaskórnikotwórczo). Wydaje się, że przestrzeganie rygorystycznej diety w trądziku nie jest konieczne, gdyż pogorszenie zmian trądzikowych występuje u niewielkiego odsetka chorych (<10%) i tylko po spożyciu niektórych produktów (np. czekolada, kakao, marynaty, przyprawy). Promieniowanie słoneczne powoduje okresową poprawę u większości chorych, u części natomiast (ok. 20%) może powodować zaostrzenie zmian, których przyczyną jest prawdopodobnie wysoka temperatura i duża wilgotność powietrza. U około 60-70% młodych kobiet zmiany trądzikowe ulegają pogorszeniu w okresie przedmiesiączkowym.

Objawy kliniczne trądziku

Stałym objawem u chorych z trądzikiem jest mniej lub bardziej nasilony łojotok. W trądziku młodzieńczym zawsze obecne są zaskórniki. Różnie nasilony odczyn zapalny w otoczeniu zaskórników prowadzi następnie do rozwoju wykwitów zapalnych: grudek i krost. Są to nacieki zapalne i cysty, które po ustąpieniu z reguły pozostawiają blizny, które mogą powstawać nawet w następstwie małych zapalnych grudek. Blizny potrądzikowe mogą być dwojakiego rodzaju: zanikowe lub przyrosłe. Niewielkie grudkowe zmiany pozostawiają z reguły blizny zanikowe, natomiast koloidy (blizny przyrosłe) są następstwem zmian naciekowych i guzowatych.

Postacie kliniczne trądziku

W zależności od charakteru dominujących zmian wyróżniamy różne postacie kliniczne trądziku. Od liczby wykwitów zależy, czy określa się trądzik jako łagodny, czy też średnio nasilony. Postacie kliniczne trądziku:
 • trądzik zaskórnikowy;
• trądzik grudkowo-krostkowy;
• trądzik ropowiczy: - trądzik guzkowy, - trądzik skupiony, - trądzik odwrócony
• trądzik bliznowcowy;
 • trądzik piorunujący. Trądzik piorunujący (acne fulminans) jest rzadką i bardzo ciężką odmianą trądziku ropowiczego, obejmuje z reguły, oprócz twarzy, plecy i klatkę piersiową. Charakteryzuje się występowaniem dodatkowych objawów ogólnych, takich jak: podwyższona temperatura, bóle stawowe, leukocytoza, podwyższone OB, zmiany kostne. Odmiana ta dotyczy głównie chłopców i młodych mężczyzn.

dobre preparaty do walki z trądzikiem: ACNEDERM; SKINOREN; FINACEA 15% żel; HASCODERM krem 20%; HASCODERM lipożel

Rodzaje trądziku zawodowego

1) Trądzik olejowy

Dotyczy pracowników przemysłu: budowlanego, metalowego, samochodowego, naftowego.
Oleje mineralne powodują wypieranie fizjologicznych tłuszczów wywołujących przerost warwy rogowej i kolczystej naskórka, a w powstaniu trądziku duże znaczenie mają mikrourazy i czynniki drażniące; do miejsc chorobowych należą: okolice ciała narażone na kontakt z zabrudzonymi ubraniami roboczymi, a także grzbiety rąk i palców.

2) Trądzik chlorowy

Rodzaj trądziku, po którym występują zmiany w postaci pęcherzyków, przebarwień skóry z nadmiernym owłosieniem. Trądzik może utrzymywać się latami z umiejscowieniem poza okolicami łojotokowymi, min. na głowie, małżowinach usznych, brodzie, w postaci rozsianych zaskórników, cyst, ropiejących guzków.

3) Trądzik dziegciowy

Występuje u dekarzy, pracowników koksochemii i przemysłu optycznego.
Przebarwienia skórne występują na twarzy, ramionach i udach; towarzyszą objawy nadwrażliwości na światło.

Decyzję o powstaniu trądziku podejmuje się na podstawie rozległych (kończyny górne, dolne, pośladki), głębokich (krosty, nacieki ropne, blizny, przebarwienia) zmian skórnych uniemożliwiających wykonywanie codziennej pracy.

Trądzik zawodowy jest to trądzik pospolity, a dokładniej trądzik kontaktowy. Warto pamiętać, że wiele substancji chemicznych stosowanych w życiu codziennym  oraz w pracy zawodowej może być przyczyną zmian skórnych. Tak ważne jest, aby stosować odzież ochronną oraz pamiętać o podstawie BHP.

Leczenie trądziku

Trądzik jako choroba przewlekła wymaga leczenia długotrwałego – przez wiele miesięcy a nawet lat. Leczenie zależy od postaci klinicznej trądziku. Poza izotretinoiną nie ma żadnego leczenia przyczynowego. Wszystkie pozostałe metody prowadzą do usuwania objawów procesu chorobowego. Podstawą terapii trądziku jest więc odpowiednia pielęgnacja i leczenie miejscowe, wystarczające nawet u 60% pacjentów. Podczas leczenia miejscowego wskazane jest aplikowanie preparatów na całą zmienioną chorobowo powierzchnię skóry. U chorych wymagających leczenia systemowego, właściwa pielęgnacja jest niezbędnym czynnikiem uzupełniającym.

Leczenie systemowe

Leczenie hormonalne polegające na stosowaniu preparatów tzw. przeciwandrogenowych, możemy stosować wyłącznie u kobiet. Najczęściej stosujemy środki zawierające octan cyproteronu, który ogranicza działanie dihydrotestosteronu w obrębie gruczołów łojowych przez hamowanie jego wiązania z receptorami androgenowymi. Antybiotyki do stosowania ogólnego wskazane są w średnio ciężkim trądziku grudkowo-krostkowym lub przy występowaniu zmian zapalnych o charakterze nacieków. Leczenie systemowe antybiotykami prowadzimy przez minimum 3 miesiące. Całkowity czas leczenia: 3-6 miesięcy Izotretinoina jest jedynym lekiem działającym na wszystkie (poza hormonalnym) mechanizmy odgrywające rolę w patogenezie trądziku. Powoduje ona wybitne zmniejszenie wydzielania łoju, działa przeciwzaskórnikowo, redukuje liczbę bakterii Propionibacterium acnes, działa przeciwzapalnie. W trakcie leczenia izotretinoiną dochodzi do trwałego zmniejszenia gruczołów łojowych. Wskazaniem do podawania tego leku są jedynie ciężkie postaci trądziku, zwłaszcza u pacjentów, u których dochodzi do powstawania blizn.

Właściwa pielęgnacja

U większości pacjentów z nasilonym łojotokiem i zmianami zaskórnikowymi właściwa i regularna pielęgnacja stanowi podstawę leczenia i często jest czynnikiem wystarczającym do osiągnięcia zadowalających efektów leczniczych. Konieczny jest jednak odpowiedni dobór preparatów do typu skóry: silniejszych zawierających większe stężenie substancji komedolitycznych i przeciwłojotokowych do skóry ze znacznie nasilonym łojotokiem i łagodniejszych preparatów oczyszczających do skóry wrażliwej i podatnej na podrażnienia. W leczeniu miejscowym wykorzystujemy szereg kosmeceutyków zawierających substancje o działaniu komedolitycznym i przeciwzapalnym. Do substancji tych należą alfa- i beta-hydroksykwasy, polihydroksykwasy i inne substancje pochodzenia roślinnego.

Do alfa-hydroksykwasów należą: 

• kwas glikolowy, 
• mlekowy, 
• cytrynowy, 
• winowy i jabłkowy,

zaś głównym przedstawicielem beta–hydroksykwasów jest kwas salicylowy. 

kwasy AHA i BHA

Dzięki odblokowywaniu zaczopowanych przewodów wyprowadzających gruczołów łojowych substancje te ułatwiają odpływ łoju i zmniejszają jego nagromadzenie wewnątrz gruczołów łojowych, działają również przeciwzapalnie. Bardzo ważne jest przestrzeganie zasad stosowania tych preparatów: zawsze na umytą i całkowicie suchą skórę, gdyż nałożone na skórę wilgotną mogą powodować podrażnienia.
Kosmeceutyki przeznaczone do skóry trądzikowej, z reguły, należy stosować wieczorem, na całą zmienioną powierzchnię. Jeżeli mamy do czynienia ze skórą mieszaną, należy omijać partie suche lub wrażliwe. W wypadku, gdy zmiany są bardzo duże możemy stosować silniejsze preparaty komedolityczne i przeciwzapalne, takie jak kwas azelainowy, nadtlenek benzolu i retinoidy (tretinoina, izotretinoina, adapalen), a także antybiotyki przeznaczone do stosowania miejscowego. Niewskazane jest stosowanie wyłącznie jednego preparatu antybiotykowego, najczęściej zaleca się leczenie skojarzone z preparatem komedolitycznym. 

Najlepszą drogą do opanowania trądziku jest właściwa pielęgnacja połączona z leczeniem dermatologicznym i wizytami u kosmetologa. 

Po leczeniu u dermatologa należy kontynuować pielęgnację i umówić się na serię zabiegów w salonie kosmetycznym. Zabiegi kosmetyczne spowodują zmiękczenie naskórka, złuszczenie warstwy rogowej i zmniejszenie stanów zapalnych gruczołów łojowych oraz normalizacje wydzielania sebum. Po serii zabiegów i przy właściwej pielęgnacji wyrówna sie koloryt naskórka, nastąpi jego zmiękczenie i wygładzenie. Zapraszam na zabiegi kosmetyczne do Centrum Regeneracji Ciała na pielęgnację cer z problemem potrądzikowym oraz cer  w fazie zapalnej trądziku .

Jonoforeza - zabieg na trądzik i rozszerzone naczynka

Jonoforeza jest zabiegiem elektroleczniczym polegającym na wprowadzaniu do tkanek leczniczych jonów za pomocą prądu stałego, a właściwie sił pola elektrycznego.

Do wykonania jonoforezy mogą zostać użyte związki chemiczne, które ulegają dysocjacji elektrolitycznej. Jest to proces rozpadu cząstek elektrolitu na jony dodatnie i ujemne w wyniku oddziaływań rozpuszczalnika. Jony leku wprowadza się do żywej tkanki, będącej zbiorowiskiem komórek zbudowanych z płynnej protoplazmy, czyli elektrolitu oraz błony komórkowej. Wszystkie komórki są zanurzone w płynie zewnątrzkomórkowym, który jest również doskonałym elektrolitem. Podczas przepływu prądu przez tkanki następuje pogrupowanie jonów o tych samych ładunkach, co nosi nazwę polaryzacji. Każda żywa tkanka ma określoną, ograniczoną zdolność gromadzenia jonów wprowadzanych z zewnątrz, tzw. pojemność jonową. Jest to ważne w momencie doboru czasu trwania zabiegu oraz natężenia prądu.

Innym ważnym czynnikiem decydującym o wnikaniu jonów do skóry jest ich ruchliwość w polu elektrycznym oraz różna zdolność wnikania i koncentracji w miejscu wprowadzania.

W kosmetyce wykorzystuje się gotowe preparaty, mające określoną polaryzację oraz czas wprowadzania.

Podstawowe wskazania kosmetyczne do zabiegu jonoforezy:

·     rozszerzone naczynia włosowate

maska Bergoniego

·     trądzik różowaty

·     trądzik pospolity

·     zwiotczenia skóry

·     zwiotczenia mięśni

·     blizny

·     uczulenia

Przeciwwskazania do wykonania jonoforezy:
·     uczulenie na prąd galwaniczny
·     ropne procesy zapalne skóry
·     wypryski i uszkodzenia naskórka
·     ostre stany zapalne skóry
·     stany gorączkowe
·     miażdżyca
·     ubytki i skaleczenia naskórka
·     porażenia spastyczne po wyrwaniu zęba
·     stany ropne okołozębowe
·     stany ropne migdałków
·     uczulenie na leki stosowane w zabiegu jonoforezy
·     leczenie dermatologiczne miejsc objętych zabiegiem jonoforezy
·     ciąża

Leki stosowane najczęściej podczas jonoforezy:

·     Chlorek wapnia 

– wprowadzany anodą; przyspiesza regenerację tkanki nerwowej, działa przeciwzapalnie, uszczelnia naczynia krwionośne.

·     Jodek potasu

 – wprowadzany katodą; zmiękcza tkankę łączną, stosuje się go przy bliznach, bliznowcach, zrostach, zgrubieniach tkankowych. Jod może kumulować się w organizmie i powodować nadczynność tarczycy.

·     Kwas askorbinowy, czyli witamina C

 – wprowadzany katodą; uelastycznia ścianki naczyń krwionośnych, działa przeciwzapalnie.

·     Soda oczyszczona

 – wprowadzana anodą; działa przeciwzapalnie, rozmiękczająco, bakteriobójczo. Najczęściej stosuje się jonoforezę z sody oczyszczonej przy łojotoku i trądziku pospolitym. Zabieg ten nosi nazwę dezinkrustacji.


Czego potrzebujemy do przeprowadzenia zabiegu jonoforezy?
- aparat do jonoforezy
- elektrody o zaokrąglonych brzegach
- podkłady wykonane z gazy lub gąbki o grubości 2,0-3,0 cm i powierzchni większej o 2 cm2 niż powierzchnia elektrod użytych do zabiegu
- lek do wprowadzenia
- szklane naczynia

Środki ostrożności
- Kable aparatu do jonoforezy nie powinny się krzyżować.
- Aparat powinien być podłączony do uziemionego gniazdka.
- Najpierw przygotowujemy elektrody, podkłady lekowe, układamy je na ciele klientki, a następnie podłączamy przewody do aparatu i aparat do prądu.
- Osoba poddawana zabiegowi powinna być stale pod kontrolą kosmetyczki, nie wolno pozostawiać klientki samej.
- Na aparacie nie mogą stać naczynia z wodą, leki czy kosmetyki.

Przygotowanie klientki do zabiegu
Ze skóry należy zmyć makijaż, a następnie skórę odtłuszczamy alkoholem. Dokładnie oglądamy skórę w celu wykluczenia przeciwwskazań. Zabezpieczamy gałki oczne przed wnikaniem jonów leków, przykrywając je suchymi wacikami. Pacjentka powinna zdjąć wszystkie metalowe ozdoby.

zabieg jonoforezy twarzy

Technika wykonania jonoforezy

Jonoforezę można wykonać na wiele sposobów. Rozróżniamy jonoforezę labilną i stabilną, miejscową i ogólną. W jonoforezie stabilnej, czyli nieruchomej, wykorzystuje się specjalną elektrodę, tzw. elektrodę Bergoniego, zwaną inaczej półmaską.
Elektrodę czynną umieszcza się nad tkanką, do której mają być wprowadzone jony leku. Łączy się ją z dodatnim lub ujemnym biegunem źródła prądu. Elektrodę bierną, służącą do zamknięcia obwodu prądu, układa się najczęściej przeciwlegle do elektrody czynnej – najczęściej na przedramieniu ręki prawej lub bezpośrednio w dłoni klientki.

Obie elektrody układa się na wcześniej przygotowanym podkładzie. Elektroda czynna ułożona jest na podkładzie zanurzonym w wodzie z dodatkiem leku, który chcemy wprowadzić do skóry, zaś elektroda bierna – w samej wodzie. Do jonoforezy najlepiej stosować wodę łatwo przewodzącą prąd, np. mineralną niegazowaną.

Do zabiegu należy używać jednorazowych podkładów w celu wykluczenia infekcji i tzw. jonów konkurencyjnych. Miejsca niewielkich ubytków skórnych pokrywa się obojętną maścią, np. wazeliną, a następnie przykrywa warstwą folii.

Czas trwania zabiegu zależy od rodzaju preparatu, indywidualnej wrażliwości klientki i stopnia zaawansowania zmian skórnych. Z reguły pierwszy zabieg trwa około 5 minut, stopniowo wydłużamy ten czas do około 30 minut. Zabiegi wykonujemy w seriach 10-20 seansów, codziennie lub co drugi dzień. Natężenie prądu dobieramy do odczuć klientki. Ma to być przyjemne mrowienie. Objawy niepożądane to zaczerwienienie skóry, opuchlizna, świąd, mocne uczucie ciepła. Mogą one świadczyć o przedawkowaniu natężenia prądu lub o uczuleniu na prąd galwaniczny.
Dodatkowo można nasilić wnikanie jonów leku podczas jonoforezy poprzez rozgrzanie skóry promieniami podczerwonymi, np. lampą sollux z czerwonym filtrem.

Zapraszam na zabieg jonoforezy do Centrum Regeneracji Ciała !

Składniki aktywne w kosmetykach - zioła o cudownym działaniu wewnętrznym i zewnętrznym.

CZYSTEK Cistus Incanus

Czystek pochodzi z okolic Morza Śródziemnego. Jest małym krzewem o pachnących, białych, różowych lub czerwonych kwiatach. Nie ma nic wspólnego z różą, mimo że jego angielska nazwa to „kamienna róża”. Czystek rośnie głównie w okolicach Morza Śródziemnego i północnej Afryce, ale można go też znaleźć w regionie Kaukazu. Lubi suchą, jałową glebę. Może być porównywany z innymi roślinami zielnymi znanymi w północnej Europie, które również kwitną na ubogich glebach.

Czystek jest jednym z najbogatszych źródeł polifenolii - związków fenolowych należących do grupy substancji roślinnych o działaniu antyoksydacyjnym i wspierającym układ immunologiczny człowieka. Zapobiegają uszkodzeniom komórek DNA. Usuwają wolne rodniki. Polifenole przejawiają doskonałe własności antybiotyczne. Działają przeciwzapalnie, przeciwwirusowo, przeciwbakteryjnie i przeciwgrzybiczo. Hamują rozwój wirusów. Zmniejszają reakcje alergiczne. Zapobiegają chorobie niedokrwiennej serca, opóźniają procesy starzenia, wpływają pozytywnie na jakość życia. Ta niezwykła różnorodność związków polifenolowych zawartych w czystku sprawia, że jest on tak cenny dla ludzkiego organizmu. Polifenole są 100-krotnie skuteczniejsze i efektywniejsze od witaminy C oraz, 25-krotnie od witaminy E. Czystek posiada właściwości antyseptyczne i wzmacniające organizm.

Polifenole
Są organicznymi związkami chemicznymi występującymi w roślinach. To kilka tysięcy różnych związków. Działają przeciwutelniająco usuwając wytworzone aktywne formy tlenu. Neutralizują wolne rodniki, w ten sposób zwiększając odporność organizmu. Zapobiegają tworzeniu wolnych rodników. Dobrze funkcjonujący system odpornościowy, to najlepsza ochrona przed chorobami. Wspierają ochronę przed wirusami, uszczelniają kapilary. Polifenole stanowią system immunologiczny rośliny (antocjany, kumaryna, flawon). Mają działanie przeciwwirusowe: wirusy jelitowe, opryszczki, półpaśca. Wykazują działanie antybiotyczne, przeciwgrzybicze i antyseptyczne. Polifenole działają przeciwhistaminowo, dlatego pomocne są w zmniejszaniu reakcji alergicznych, chronią układ krążenia, zapobiegają chorobom wieku starczego. Polifenole mają korzystny wpływ w nadciśnieniu, dusznicy bolesnej, odmrożeń jak również cukrzycy. Mają działanie przeciwgrzybicze, przeciwbakteryjne, przeciwzakrzepowe. Są bardzo skuteczne w przypadku infekcji żołądkowo–jelitowych.

Wskazania:

• działa przeciwzapalnie i przeciwwirusowo,
• ochrona i podniesienie odporności organizmu,
• ochrona układu krążenia,
• działanie przeciwhistamiowe (zmniejsza reakcje alergiczne),
• korzystne działanie przeciwmiażdżycowe 

WĄKROTA AZJATYCKA Centella asiatica

 W lecznictwie używana jest od wieków. Popularnie zwana zielem tygrysa, tygrysim pazurem, pępownicą azjatycką. Jest to roślina jednoroczna, o płożącej się łodydze. Ma stosunkowo grube, czerwone korzenie. Liście okrągławe, kwiaty drobne, zebrane w baldachy. Owocem jest mała rozłupka, złożona z dwóch niełupek. Wąkrota rośnie w wilgotnych miejscach. Występuje na dużym obszarze Afryki, na Madagaskarze, w obu Amerykach, w Azji i Australii. W Polsce występuje wąkrotka pospolita Hydrocotyle vulgaris L., która posiada podobny skład chemiczny i właściwości lecznicze oraz toksyczne. Rośnie na terenach wilgotnych i podmokłych.

Wąkrota azjatycka jest adaptogenem, czyli środkiem ogólnie wzmacniającym. Działa psychotonicznie, pobudza ośrodkowy układ nerwowy, usuwa objawy znużenia i zmęczenia psychicznego. Poprawia krążenie obwodowe i mózgowe, w związku z czym wzmacnia postrzeganie, poprawia pamięć i kojarzenie. Ogranicza rozwój degeneracyjnych zmian w mózgu i układzie nerwowym. Działa wzmacniająco na układ nerwowy, szczególnie na hipokamp w mózgu. Pomaga kontrolować objawy depresji. Usprawnia krążenie mózgowe i powoduje strukturalne zmiany w neuronach, które chroni przed obumieraniem w procesie starzenia, wspomaga ich odbudowę w przypadku uszkodzenia, wpływa stymulująco na proces tworzenia nowych synaps. Może przynieść złagodzenie objawów choroby Alzheimera. 

Działa też immunostymulująco, wykazuje aktywność przeciwnowotworową. Odbudowuje rezerwy energetyczne organizmu, obniża ciśnienie tętnicze, działa spazmolitycznie oraz usprawnia procesy trawienne. Posiada właściwości przeciwzapalne, antyoksydacyjne, neutralizuje wolne rodniki. Działa przeciwobrzękowo przy niewydolności żylnej. Redukuje przepuszczalność naczyń włosowatych, zmniejszając przez to takie symptomy, jak powiększony obwód kostki, obrzmienie, zmęczenie kończyn dolnych, bóle i skurcze. Badania kliniczne wykazały, że triterpeny z wąkroty skutecznie leczą owrzodzenia kończyn dolnych, oraz odleżyny. 

Azjatykozyd zawarty w surowcu wykazuje silne działanie antybakteryjne, przeciwobrzękowe, przeciwzapalne, leczące rany, stymulujące ziarninowanie i bliznowacenia. Pozytywnie wpływa na metabolizm fibroblastów, syntezę kolagenu i elastyny. Przyspiesza leczenie ran, oparzeń i zmian skórnych, takich jak trądzik, opryszczka, pokrzywka. Zmniejsza produkcję keranocytów u cierpiących na łuszczycę. 

POKRZYWA INDYJSKA Coleus forskohlii

Pokrzywa indyjska, zwana również pochwiatką, pokrzywką, szałwią indyjską lub koleusem, czyli Coleus forskohlii jest rośliną wieloletnią rosnącą w rejonach subtropikalnego oraz ciepłego, umiarkowanego klimatu niektórych obszarów Indii, Nepalu, Sri Lanki, Birmy, Tajlandii oraz innych krajów Azji Południowo-Wschodniej.

Korzeń pokrzywy indyjskiej jest źródłem aktywnych biologicznie związków diterpenowych, takich jak: coleanol, czyli forskolin (forskolinę), barbatusin (barbutazyna), plectrin (plektryna), plectirinon A, acetoxycoleosol, coleol, coleonon, deoxycoleonol, crocetin (krocetyna) dialdehydy, napthopiron, secoabietan. Sporo też jest w liściach  kwasu rozmarynowego.
Wg badań naukowych forskolina aktywuje enzym cyklozę adenylową i zwiększa poziom cAMP (cyklicznego APM). Modyfikuje wiele procesów oddziałując (jako inhibitor i antagonista) na specyficzne białko PAF (PAF pobudza fosfodiesterazy). Wyzwala to cały szereg kaskadowych reakcji w komórce oraz uwalnianie kolejnych przekaźników wędrujących do innych komórek. Równocześnie forskolina selektywnie przepuszcza przez kanały membranowe niektóre proteiny przekaźnikowe.

Zahamowane zostają procesy zapalne, wysiękowe i bólowe. Pobudza czynności gruczołu tarczycowego. Polepsza krążenie wieńcowe krwi, mięsień sercowy staje się lepiej ukrwiony i adrenokortykotropiny efektywniej pracuje. Po podaniu forskoliny nasileniu ulega lipoliza, czyli rozkład tłuszczu w tkance tłuszczowej, zahamowana jest synteza lipidów w adipocytach, czyli w komórkach tkanki tłuszczowej żółtej, ponadto pobudzona zostaje trzustka do produkcji insuliny. Forskolina wzmaga syntezę testosteronu oraz adrenokortykotropiny. Hamuje reakcje autoimmunologiczne, dzięki czemu jest wykorzystywany w terapii tych chorób (np. rumienie, egzema, dychawica oskrzelowa, przewlekłe alergie, łuszczyca, cellulit).

Te i inne składniki aktywne zawarte są w kosmetykach Instytutu Kosmetycznego Dr Ireny Eris, na których wykonuję zabiegi.Zapraszam na zabiegi do salonu kosmetycznego Centrum Regeneracji Ciała.

Błędy w makijażu - prawidłowy makijaż.

"Wyglądasz olśniewająco!" - tak powinien brzmieć okrzyk zachwytu na nasz widok za każdym razem, gdy odchodzimy od lustra. Problem zaczyna się wtedy, gdy zamiast peanów na naszą cześć, słyszymy radosne: "ale masz ładnie pomalowane policzki", a przecież nie o "pomalowanie" tutaj chodzi.

Dobry makijaż powinien wychwycić i uwydatnić to, czym kobieta może się pochwalić, ale i zamaskować pewne niedoskonałości (to trochę jak z dopasowaniem odpowiedniego stroju). Zatem co się dzieje, gdy makijaż zamiast upiększać - nie dodaje urody? Poznaj najczęstsze błędy popełniane przy wykonywaniu makijażu.

Baza - czy jest potrzebna?
Zdecydowanie tak! Baza jest początkiem i to na niej powinien opierać się cały makijaż. Najważniejszym jej zadaniem jest wygładzenie skóry i krycie niedoskonałości, a dodatkowo powinna ją rozjaśniać i chronić przed szkodliwym działaniem promieni UV. Najczęstszy błąd: brak bazy.

Dobrze dobrany podkład jest gwarancją sukcesu.
Podkład - jak go dobrać?
Głównym zadaniem podkładu jest wyrównywanie kolorytu skóry, ale i nawilżenie jej. Dobieramy go pod kątem cery jaką posiadamy, zatem jeśli nasza cera jest nieco "problematyczna" to potrzebujemy podkładu przeznaczonego właśnie dla niej nie zapominając o podstawowej dewizie: im mniej tym lepiej.
Kolor dobieramy rozprowadzając niewielką ilość podkładu na linii żuchwy (!) tak by nie odznaczał się od reszty. Nie bójmy się prosić o pomoc w doborze odpowiedniego koloru specjalisty w drogerii. Najczęstsze błędy: zbyt duża ilość podkładu i źle dobrany kolor.

Kolor korektora ma znaczenie?
Podstawową zasadą jest fakt, że jaśniejszy kolor uwypukla a ciemniejszy tuszuje. Dobierając korektor zwróćmy uwagę na jego barwę pamiętając, że:
Zielony tuszuje zaczerwienienia.
Żółty jest świetny na sińce pod oczami.
Różowy rozświetli szarą cerę z przebarwieniami.
Najczęstsze błędy: Brak korektora lub źle dobrany kolor do problemu.

Cienie do powiek - dlaczego się sypią?
Cienie do powiek podobnie jak podkład potrzebują bazy. Szczególnie wymagające są sypkie cienie, ponieważ osypują się pod oczami tworząc brzydki efekt. W tym celu oprócz bazy dobrze jest nałożyć większą warstwę pudru sypkiego pod oczy, by w razie przybrudzenia można było szybko usunąć niechciane cienie jednym ruchem pędzla. Najczęstszy błąd: Brak bazy pod cienie.

Oko bez kreski?!
Zdecydowanie nie. Kreska jest bardzo ważnym elementem makijażu, ale i bardzo ciężko jest ją poprowadzić w idealnej linii. Dlatego dobrym pomysłem jest wstępne  namalowanie linii cienkim pędzlem i cieniem, zanim przejdziesz do eyelinera.  Pamiętajmy jednak, że osoby z blisko osadzonymi, małymi i wypukłymi oczami powinny unikać kresek.
Nie przesadzajmy również z dolną kreską ponieważ optycznie "zamyka oko", więc trzeba wiedzieć kiedy możemy sobie na nią pozwolić. Najczęstsze błędy: Nierówna kreska lub źle dobrana do oka.

Kiedy maskara zmienia się w masakrę?
Dobierajmy tusz do naturalnego kształtu naszych rzęs, na rynku możemy spotkać m. in. tusze pogrubiające, podkręcające czy też wydłużające. Pamiętajmy o jednym, jeśli maskara po całym dniu kruszy się, nie rozczesuje rzęs i zostawia grudki to znak, że jej termin przydatności minął. Z tego również powodu nie warto kupować bardzo drogich tuszy ponieważ mają one krótkie daty przydatności. Najczęstszy błąd: Posklejane rzęsy, używanie przeterminowanego produktu.

Brwi - ważna oprawa oczu
Dzięki nim nasze spojrzenie nabiera głębi, są uwieńczeniem całości, ale tylko, gdy odpowiednio o nie dbamy. Wypielęgnowane i wyrównane brwi bardzo mocno wpływają na nasz wygląd, możemy je dodatkowo podkolorować kredką bądź delikatnym, koniecznie matowym (!) cieniem. Czasami lekkie "uzupełnienie" brwi daje spektakularny efekt. Najczęstsze błędy: Niewyregulowane, bądź "przerysowane" brwi.

Powiększamy usta, czyli magia konturówki
Dzięki niej możemy optycznie powiększyć bądź zmniejszyć usta, ale zawsze pamiętając o tym, by nie obrysować konturu zbyt nisko ani zbyt wysoko, zależy nam przecież na naturalnym wyglądzie. Kolor jest równie ważny, dobierajmy go do odcienia ust bądź pomadki. Najczęstsze błędy: Nie trzymanie się linii ust oraz zły dobór koloru konturówki.

Makijaż i jego rodzaje

Pamiętaj o regularnym myciu pędzelków.

Z długiej listy make-upów możemy wyróżnić m. in. biznesowe, dzienne, wieczorowe lub fotograficzne, każdy z nich jest inny i zależy od okoliczności. Więcej trendów w makijażu tutaj.

• Dzienny powinien być średnio intensywny bądź lekki, koniecznie wykonujmy go w dziennym świetle (!)
• Wieczorowy  (np. sylwestrowy)  to makijaż w którym powinnyśmy postawić na fantazję i mocniejsze kolory.
• Fotograficzny jest znacznie cięższy od dziennego, ponieważ cechuje go długotrwałość.
• Biznesowy powinien być bardziej zachowawczą wersją makijażu dziennego, czyli naturalne, matowe kolory i jak najmniejsza ilość użytych kosmetyków. Twarz ma być podkreślona, ale nieumalowana".

Główna zasada brzmi: "róbmy makijaż w takim świetle, w jakim go później będziemy nosić". Najczęstsze błędy: Źle dobrany make-up do okoliczności.

Naturalnie znaczy bez makijażu?
Zdecydowanie nie! "Jak nas widzą tak nas piszą", a w dobie dbania o urodę należy pamiętać, że nasz wizerunek opiera się przede wszystkim na wyglądzie. Kobieta, która o siebie dba, nie powinna zapominać o codziennym makijażu, wystarczy delikatne podkreślenie urody, aby czuć się pewniej i piękniej. Już sam podkład pomaga nam odpierać niekorzystny wpływ środowiska, ponieważ zawiera witaminy i filtry. Najczęstszy błąd: Brak makijażu.

bronzer i pędzel kabuki

Jak zapanować nad make-upem w ciągu dnia?
Matujące bibułki bądź puder (prasowany/sypki) powinny być obowiązkowym elementem damskiej torebki. Niestety nawet najbardziej perfekcyjny makijaż nie wygra z upływem czasu, więc powinnyśmy go kontrolować i w razie potrzeby poprawić. Odrobina różu odświeży nieco twarz, ale nie zapominajmy o systematycznym zerkaniu w lusterko. Najczęstszy błąd: Brak kontroli.

 Higiena to podstawa!
Ma tu zastosowanie stare powiedzenie "dobry zwyczaj nie pożyczaj". Kosmetyki powinny spełniać swoje role tylko w odniesieniu do właścicielki, jeśli zatem pożyczamy np. pomadkę, liczmy się z ryzykiem zarażenia opryszczką.
Ważne jest również mycie pędzli do różu czy bronzera, ponieważ oprócz całej armii bakterii, które mogą się tam znajdować, sama aplikacja kosmetyku będzie utrudniona i zamiast naturalnych podkreśleń powstaną plamy. Najczęstsze błędy: Nie mycie pędzli i pożyczanie sobie kosmetyków.

Na sam koniec - demakijaż
Nie pozwólmy, by przez brak czasu bądź zmęczenie zapominać o demakijażu i zasypiać z resztką podkładu czy tuszem na rzęsach. Z taką tendencją skóra szybciej się zestarzeje i makijaż zamiast pomagać po prostu zaszkodzi. Dlatego młody wygląd zależy również o tej prostej i nieabsorbującej czynności, która powinna wejść nam w nawyk.